Ante tantas decisións que ás veces hai que tomar, case todos nós devecemos por que cheguen as vacacións

Dende estas páxinas imos propoñer algo diferente: dedicar unhas poucas horas dalgúns días de vacacións á contemplación. A palabra sóanos, de entrada, pouco atractiva e mesmo contradictoria co noso modus vivendi: asociámola a non facer nada, a estar en Babia ou á vida espiritual e ensimesmada dos monxes.

O diccionario define contemplar como "aplica-la mente a un obxecto material ou espiritual con atención e particular afecto". A proposta é a seguinte: realizar exercicios de recuperación do equilibrio emocional aproveitando estas vacacións. Vivimos de présa, e moi preocupados por traballar con eficacia e bos resultados para deste xeito progresar economicamente ou, cando menos, obter uns ingresos que nos permitan cubri-los nosos gastos e descansar, para á súa vez poder seguir traballando. É un círculo vicioso e vertixinoso, e a sociedade na que vivimos móvenos a cobizar constantemente o que non temos, e a fixa-lo desexo coma o gran motivo (ás veces inconsciente) das nosas existencias.

Esa distancia entre o que posuímos e o que ansiamos crea unha tensión que pode xerar frustración, a orixe da insatisfacción permanente e de certas neuroses que minan o noso benestar emocional. Circular a esa velocidade vital é perigoso para o noso equilibrio persoal, porque a penas habilitamos tempo para o que nos depara satisfacción profunda (ese paseo, esa conversa relaxada, esa reflexión a fondo e sen présas, ese deixar pasar docemente o tempo mirando ó horizonte, ...), para a degustación e o gozo do que posuímos, do que non custa cartos nin esforzo, porque xa está aí: os obxectos, as paisaxes e os seres humanos que nos rodean.

Pero o pernicioso é que as cousas que acadamos, lamentablemente, ás veces deixan de interesarnos a medida que as posuímos, porque pasan a ser obxectos coleccionados, devorámolos ou arrecunchámolos sen gozalos na súa plenitude. E o peor é que en moitos casos mantémo-la mesma actitude coas persoas: o costume e a rutina fan que os seres queridos perdan a capacidade de estimularnos, de sorprendernos, e pasen a ser case un elemento inerte máis de todo o que nos rodea. E só percibímo-la importancia dos nosos familiares e amigos cando nos faltan. Nisto non cambiamos, por moito que transcorran os anos.

A contemplación, un pracenteiro freo

Este desatino da velocidade vertixinosa que algúns imprimimos ás nosas vidas pode ter un contrapunto cando sexamos capaces de frear a tempo, de parar para contemplar. E as vacacións constitúen unha grande oportunidade para adestrarse nesta saudable práctica. Contemplar é redescubrir cousas e persoas coma se fose a primeira vez que as vemos e as sentimos, decatarse do mundo exterior, entrar en contacto sensorial profundo con obxectos e seres, aquí e agora: o que vexo, oio, toco, ulo, apalpo, saboreo...

Pero tamén podemos aplica-la contemplación ó mundo interior. O que sinto debaixo da miña pel, as tensións musculares, os movementos, as manifestacións físicas dos sentimentos e as emocións, as sensacións de molestia ou agrado... Aproveita-las vacacións para redescubri-la vida é a mellor forma de recuperar tanto tempo perdido nesa viaxe de tensións e esforzos rutineiros que non nos leva a ningures. Porque a felicidade e o equilibrio persoal están dentro de nós, e imos traballar por descubrilos e alimentalos, coa axuda de todo o que nos rodea: as paisaxes, os obxectos, os animais e, por suposto, o principal: as persoas.

Relacións deste contido